تاریخچه تولید و استفاده انسان از رنگ به عصر حجر برمی گردد. شواهد باستان شناسی گسترده تأیید می کند که در اوایل 7000 سال پیش، مردم در جوامع بدوی مواد اولیه پوششی را با استفاده از چربی های حیوانی، شیره درختان و رنگدانه های طبیعی تهیه می کردند. آنها این را با ابزارهایی مانند پر و شاخه برای اهداف تزئینی به کار می بردند. با پیشرفت جامعه بشری و ظهور عصر برنز، تمدن های باستانی درجات مختلفی در فرمولاسیون پوشش ها به طور مستقیم از مواد طبیعی پیشرفت کردند.
در چین، در اوایل سلسله شانگ، لاک طبیعی برداشت شده از درختان لاک وحشی برای تزئین ظروف، کاخ ها و معابد استفاده می شد. در دوره بهار و پاییز، فن آوری برای پردازش روغن تونگ به پوشش ها تسلط یافت. در طول دوره کشورهای متخاصم، عمل ترکیب لاک خام با روغن تونگ ظهور کرد-که نشانه‌ای از معرفی مواد افزودنی در فرمولاسیون پوشش‌ها و سوق دادن توسعه پوشش‌ها به عصر جدید بود. تابوت‌های لاکی و مصنوعات کشف‌شده از مقبره‌های Mawangdui Han در چانگشا دارای لایه‌های لاکی محکم و بادوام با ویژگی‌های محافظتی عالی هستند. این یافته ها به وضوح سطح بالایی از بلوغ فناوری لاک خام چینی را نشان می دهد که تا قرن دوم قبل از میلاد به آن رسیده بود. استفاده ترکیبی از روغن تونگ و لاک طبیعی باعث پیدایش اصطلاح رایج "youqi" (به معنای واقعی کلمه "روغن-لاک یا رنگ) شد، نامی که تا به امروز باقی مانده است.
